Энап в таблетках — инструкция по применению

Инструкция по применению энапа в таблетках, описание действия препарата, показания к применению таблеток энапа, взаимодействие с другими лекарствами, применение энапа (таблетки) при беременности. Инструкции: Энап в растворе;
Торговое название: Энап®
Международное название: Эналаприл
Лекарственная форма: Таблетки 2.5 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
C Средства, влияющие на сердечно-сосудистую систему
C09 Средства, действующие на ренин-ангиотензиновую систему
C09A Ингибиторы ангиотензинпревращающего фермента (апф)
C09A A Ингибиторы апф монокомпонентные
Фарм. группа:
Ангиотензин-конвертирующего фермента (АКФ) ингибиторы. Эналаприл. Код АТХ С09АА02
Условия хранения:
Хранить в оригинальной упаковке при температуре не выше 25 ºС, в защищенном от влаги месте. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
3 года. Не использовать по истечении срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Таблетки белого цвета круглой формы, с двояковыпуклой поверхностью, со скошенными краями/

Состав энапа в таблетках

Одна таблетка содержит
Бір таблетканың құрамында

Активное вещество энапа

эналаприла малеат 2.50 мг
2.50 мг эналаприл малеаты

Вспомогательные вещества в энапе

натрия гидрокарбонат, лактозы моногидрат, крахмал кукурузный, гидроксипропилцеллюлоза, тальк, магния стеарат
натрий гидрокарбонаты, лактоза моногидраты, жүгері крахмалы, гидроксипропилцеллюлоза, тальк, магний стеараты

Показания к применению таблеток энапа

  • эссенциальная артериальная гипертензия
  • симптоматическая гипертензия при заболеваниях почек (также при почечной недостаточности и нарушении почечной функции, обусловленной сахарным диабетом)
  • хроническая сердечная недостаточность
  • профилактика ишемии миокарда и симптоматической сердечной недостаточности у пациентов с бессимптомной дисфункцией левого желудочка (фракция выброса ≤ 35%)
  • эссенциялық артериялық гипертензия
  • бүйрек аурулары кезіндегі симптоматикалық гипертензия (сонымен бірге, бүйрек жеткіліксіздігінде және қант диабетінен болатын бүйрек қызметінің бұзылуында)
  • созылмалы жүрек жеткіліксіздігі
  • сол жақ қарынша қызметінің белгісі білінбейтін бұзылуы бар емделушілерде (лықсыту фракциясы < 35%) миокард ишемиясының және симптоматикалық жүрек жеткіліксіздігінің алдын алу

Противопоказания энапа в таблетках

  • повышенная чувствительность к эналаприлу, другим компонентам препарата или другим ингибиторам АКФ
  • ангионевротический отек в анамнезе, связанный с предыдущим применением ингибиторов АКФ
  • наследственный или идиопатический ангионевротический отек
  • беременность, период лактации
  • детский и подростковый возраст до 18 лет
  • эналаприлге, препараттың басқа компоненттеріне немесе басқа АКФ тежегіштеріне жоғары сезімталдық
  • АКФ тежегіштерін алдыңғы қолданумен байланысты сыртартқыдағы ангионевротикалық ісіну
  • тұқым қуалайтын және идиопатиялық ангионевротикалық ісіну
  • жүктілік, лактация кезеңі
  • 18 жасқа дейінгі балалар мен жасөспірімдерге

Побочные действия таблеток энапа

Очень часто (≥1/10)
  • затуманенное зрение
  • головокружение
  • кашель
  • тошнота
  • астения
Часто (от ≥1/100 до <1/10):
  • головная боль, депрессия
  • гипотензия (включая ортостатическую гипотензию), обморок, боли в груди, нарушения ритма, стенокардия, тахикардия
  • одышка
  • диарея, боль в животе, изменение вкуса
  • сыпь, гиперчувствительность/ангионевротический отек лица, конечностей, губ, языка, голосовой щели и/или гортани
  • усталость
  • гиперкалиемия, увеличение креатинина в плазме крови
Нечасто (от ≥1/1,000 до <1/100)
  • анемия (в т.ч. апластическая и гемолитическая)
  • гипогликемия
  • спутанность сознания, сонливость, бессонница, нервозность, парестезии, головокружение
  • сердцебиение, инфаркт миокарда или церебрально-сосудистые осложнения*, у пациентов с повышенным риском
  • ринорея, боль в горле, охриплость, бронхоспазм/астма
  • кишечная непроходимость, панкреатит, рвота, диспепсия, запор, анорексия, раздражение желудка, сухость во рту, пептическая язва
  • потоотделение, зуд, крапивница, алопеция
  • нарушение функции почек, почечная недостаточность, протеинурия
  • импотенция
  • судороги, приливы крови, шум в ушах, общее недомогание, лихорадка
  • увеличение мочевины в плазме, гипонатриемия
Редко (от ≥1/10,000 до <1/1,000)
  • нейтропения, гипогемоглобинемия, снижение гематокритного числа, тромбоцитопения, агранулоцитоз, угнетение функции костного мозга, панцитопения, лимфаденопатия, аутоиммунные заболевания
  • бессонница, нарушение сна
  • феномен Рейно
  • инфильтраты в легких, ринит, аллергический альвеолит/эозинофильная пневмония
  • стоматит/афтозные язвы, глоссит
  • печеночная недостаточность, гепатиты, в том числе гепатоцеллюлярный или холестатический гепатит, включая некроз, холестаз, желтуха
  • мультиформная эритема, синдром Стивенса-Джонсона, эксфолиативный дерматит, токсический эпидермальный некролиз, пузырчатка, эритродер-мия
  • олигурия
  • гинекомастия
  • увеличение ферментов печени, увеличение билирубина в плазме крови
Очень редко (<1/10,000)
  • кишечный ангиоотек
Неизвестно (не может быть оценен на основе имеющихся данных)
  • синдром неадекватной секреции антидиуретического гормона (СНАДГ)
* Коэффициент заболеваемости был сопоставим с таковым в плацебо и активных контрольных группах плаце-бо в клинических испытаниях.

Отмечался комплекс симптомов: лихорадка, серозит, васкулит, миал-гия/миозит, артралгия/артрит, положительный тест на антинуклеарные антитела (ANA), ускорение СОЭ, эозинофилия и лейкоцитоз. Также могут произойти сыпь, фотосенсибилизация и другие дерматологические прояв-ления.

При возникновении серьёзных побочных эффектов, лечение следует прекратить.
Өте жиі (≥1/10)
  • көрудің тұмандануы
  • бас айналу
  • жөтел
  • жүрек айну
  • астения
Жиі (≥1/100-ден <1/10-ға дейін):
  • бас ауыру, депрессия
  • гипотензия (ортостатикалық гипотензияны қоса), естен тану, кеуде тұсының ауыруы, ырғақтың бұзылуы, стенокардия, тахикардия
  • ентігу
  • диарея, іштің ауыруы, дәм сезудің өзгеруі
  • бөрту, бет, аяқ-қол, ерін, тіл, дауыс саңылауы және/немесе көмейдің аса жоғары сезімталдығы/ангионевротикалық ісінуі
  • шаршау
  • гиперкалиемия, қан плазмасында креатининнің көбеюі
Жиі емес (≥1/1,000-нан <1/100-ге дейін)
  • анемия (соның ішінде апластикалық және гемолитикалық)
  • гипогликемия
  • сананың шатасуы, ұйқышылдық, ұйқысыздық, күйгелектік, парестезиялар, бас айналу
  • жүрек қағу, миокард инфарктісі немесе церебральді-тамырлық асқынулар*, жоғары қауіп бар емделушілерде
  • ринорея, тамақтың ауыруы, қарлығу, бронх түйілу/демікпе
  • ішектің бітелуі, панкреатит, құсу, диспепсия, іш қату, анорексия, асқазанның тітіркенуі, ауыздың кеберсуі, пептикалық ойық жара
  • терлеу, қышыну, есекжем, алопеция
  • бүйрек қызметінің бұзылуы, бүйрек жеткіліксіздігі, протеинурия
  • импотенция
  • құрысулар, қан кернеулер, құлақтың шуылдауы, жалпы дімкәстану, қызба
  • плазмада мочевинаның ұлғаюы, гипонатриемия
Сирек (≥1/10,000-нан <1/1,000-ға дейін)
  • нейтропения, гипогемоглобинемия, гематокрит санының азаюы, тромбоцитопения, агранулоцитоз, сүйек кемігі қызметінің бәсеңдеуі, панцитопения, лимфаденопатия, аутоиммундық аурулар
  • ұйқысыздық, ұйқының бұзылуы
  • Рейно феномені
  • өкпе инфильтраттары, ринит, аллергиялық альвеолит/эозинофильді пневмония
  • стоматит/афтозды ойық жаралар, глоссит
  • бауыр жеткіліксіздігі, гепатиттер, соның ішінде гепатоцеллюлярлы немесе холестатикалық гепатит, некрозды қоса, холестаз, сарғаю
  • мультиформалы эритема, Стивен-Джонсон синдромы, эксфолиативті дерматит, уытты эпидермалық некролиз, сулы бөртпе, эритродермия
  • олигурия
  • гинекомастия
  • бауыр ферменттерінің ұлғаюы, қан плазмасында билирубин жоғарылауы
Өте сирек (<1/10,000)
  • ішектік ангио-ісіну
Белгісіз (қолда бар деректер негізінде бағалау мүмкіндігі жоқ)
  • антидиуретиктік гормонның дұрыс сөл бөлмеу синдромы (АДГДС)
* Аурушаңдық коэффициенті плацебодағы және клиникалық сынақтарда белсенді бақыланатын плацебо топтарындағы осындай мәнмен салыстырмалы болды.

Белгілер кешені болды: қызба, серозит, васкулит, миалгия/миозит, артралгия/артрит, антинуклеарлы антиденелерге (ANA) оң тест, ЭШЖ жылдамдауы, эозинофилия және лейкоцитоз. Сонымен бірге бөрту, фотосенсибилизация және басқа дерматологиялық көріністер болуы мүмкін.

Күрделі жағымсыз әсерлер пайда болғанда емдеуді тоқтату керек.

Особые указания к применению

Симптоматическая гипотензия

Симптоматическая гипотензия редко встречается при лечении неосложнен-ной артериальной гипертензии, но может развиться у пациентов с дефицитом жидкости (диуретическая терапия, диета с ограничением соли, гемодиализ, понос или рвота. Симптоматическая гипотензия может возникнуть у пациентов с сердечной недостаточностью с ассоциированной почечной недостаточностью или без неё. Она также может появиться у пациентов с более тяжелой степенью сердечной недостаточности, которые принимают петлевые диуретики в высоких дозах, с гипонатриемией или почечной недостаточностью. У этих пациентов, начинать лечение и изменять дозу эналаприла и/или диуретика необходимо под тщательным медицинским контролем. Подобные меры безопасности следует проводить при лечении пациентов со стенокардией или цереброваскулярным заболеванием, когда чрезмерное снижение артериального давления может привести к инфаркту миокарда или инсульту.

При появлении артериальной гипотензии пациента следует перевести в гори-зонтальное положение и, при необходимости, провести коррекцию объема плазмы путем внутривенного введения 0,9% раствора натрия хлорида. Транзиторная артериальная гипотензия не является противопоказанием для дальнейшего применения эналаприла. Обычно после нормализации АД благодаря введению дополнительного объема, дальнейшие дозы препарата пациентами хорошо переносятся.

У некоторых пациентов с сердечной недостаточностью с нормальным или низким артериальным давлением, дополнительное снижение артериального давления может произойти при применении эналаприла. Такой эффект ожи-дается и, как правило, не является основанием для прекращения лечения. Если гипотензия становится симптоматической, снижение дозы и/или прекращение применения диуретиков и/или эналаприла обязательны.

Стеноз аортального и митрального клапана, гипертрофическая кардиомиопатия
Как и все вазодилататоры, ингибиторы АКФ необходимо применять с осто-рожностью при лечении пациентов с обструкцией выносного тракта левого желудочка и избегать случаев кардиогенного шока и гемодинамически зна-чимой обструкции выносного тракта левого желудочка.

Нарушение функции почек

У пациентов с нарушенной функцией почек (клиренс креатинина <1,33 мл/с), начальную дозу следует подбирать в зависимости от клиренса креатинина, затем в зависимости от реакции на лечение.

Уровень креатинина в плазме и уровень калия необходимо регулярно контролировать.

У пациентов с тяжелой сердечной недостаточностью или заболеваниями по-чек скрытой формы, включая стеноз почечной артерии, во время лечения эналаприлом может возникнуть почечная недостаточность. При оперативном и соответствующем лечении, это обычно обратимо.

У некоторых пациентов с невидимыми, но уже существующими заболеваниями почек, после приёма эналаприла одновременно с диуретиками, появились незначительные и преходящие увеличения уровней мочевины в плазме крови и креатинина. Поэтому может возникнуть необходимость в снижении дозы ингибитора АКФ и/или отмене диуретиков. Эта ситуация провоцирует появление стеноза почечной артерии скрытой формы.

Реноваскулярная гипертензия
Существует повышенный риск развития артериальной гипотензии и почеч-ной недостаточности, когда пациентов с двусторонним стенозом почечных артерий или стенозом артерии единственной функционирующей почки принимают лечение ингибиторами АКФ. Потеря функции почек может произойти только при умеренных изменениях уровня креатинина в плазме крови. Таким пациентам лечение следует начинать с низких доз и под тщательным наблюдением врача; во время лечения необходимо с осторожностью титровать дозы и контролировать функцию почек.

Трансплантация почки
Из-за отсутствия опыта, лечение эналаприлом не рекомендуется пациентам, недавно перенесшим трансплантацию почек.

Печеночная недостаточность
Во время терапии ингибиторами АКФ в редких случаях возможно развитие синдрома, который начинается с холестатической желтухи и затем прогрессирует до фульминантного некроза печени и (иногда) с летальным исходом. Механизм развития этого синдрома неясен. Если во время приема ингибитора АКФ появляется желтуха или повышение уровней ферментов печени, принимаемый препарат следует немедленно отменить, а пациент должен находиться под тщательным наблюдением и при необходимости получить адекватную терапию.

Нейтропения и агранулоцитоз

У пациентов, принимавших ингибиторы АКФ, отмечены случаи развития нейтропении/агранулоцитоза, тромбоцитопении и анемии. У пациентов с нормальной функцией почек при отсутствии других осложнений, нейтропения развивается редко.

Эналаприл необходимо с очень большой осторожностью применять у пациентов с коллагенозами (например, системной красной волчанкой, склеродермией), одновременно получающих терапию иммунодепрессантами, аллопуринол или прокаинамид, а также с сочетанием этих факторов, особенно при существующих нарушениях функции почек. У таких пациентов могут развиваться тяжелые инфекции, не поддающиеся интенсивной антибиотикотерапии. При назначении препарата рекомендуется периодически контролировать количество лейкоцитов в крови. Пациент должен быть предупрежден о том, что в случае появления каких-либо признаков инфекции необходимо немедленно обратиться к врачу.

Повышенная чувствительность и ангионевротический отек

Среди пациентов, принимавших ингибиторы АКФ, включая эналаприл, о развитии ангионевротических отеков лица, конечностей, губ, языка, голосо-вой щели и/или гортани, сообщалось в редких случаях. Он может возникать в любое время на протяжении лечения. В таком случае, лечение необходимо прекратить и принять соответствующие меры для обеспечения полного исчезновения симптомов у пациента. Даже в тех случаях, когда появляется только отек языка без нарушения дыхания, может потребоваться длительное наблюдение за состоянием пациента после лечения антигистаминными препаратами и кортикостероидами, которого может быть недостаточно для эффективности лечения. В очень редких случаях при отеках языка и гортани отмечали смертельный исход. Пациенты с отеками языка, голосовой щели или гортани, вероятно, испытают обструкцию дыхательных путей, особенно те пациенты, которые перенесли операцию на дыхательных путях. Если отек языка, голосовой щели или гортани угрожает развитием обструкции дыхательных путей, необходимо в кратчайшие сроки провести неотложную терапию - подкожное введение раствора адреналина 1:1000 (0.3-0.5 мл) и принять меры по обеспечению проходимости дыхательных путей.

У темнокожих пациентов, получавших ингибиторы АКФ, как сообщалось, отек Квинке появлялся более чаще по сравнению с не темнокожими.

Пациенты ранее перенесшие отек Квинке, не связанный с терапией ингибито-рами АКФ, имеют повышенный риск ангионевротического отека во время приема ингибиторов АКФ.

Анафилактоидные реакции при перепончатокрылой десенсибилизации
У пациентов, получающих ингибиторы АКФ во время курса десенсибилиза-ции пчелиным или осиным ядом, в редких случаях возможны угрожающие жизни анафилактоидные реакции. Развития этих реакций можно избежать путем временной отмены ингибитора АКФ перед каждой процедурой десен-сибилизации.

Анафилактоидные реакции при проведении афереза ЛПНП
У пациентов, получающих ингибиторы АКФ во время во время афереза липопротеинов низкой плотности (ЛПНП) сульфатом декстрана, в редких случаях возможны угрожающие жизни анафилактоидные реакции. Развития этих реакций можно избежать путем временной отмены ингибитора АКФ пе-ред каждой процедурой афереза.

Пациенты, находящиеся на гемодиализе
О развитии повышенной чувствительности, анафилактоидной реакции, сооб-щалось среди пациентов, находящихся на гемодиализе с использованием полиакрилнитриловых мембран (AN 69) и одновременно принимающих ин-гибиторы АКФ. При необходимости проведения гемодиализа необходимо использовать другой тип мембран, либо перевести пациента на прием подхо-дящего препарата из другого класса антигипертензивных агентов.

Гипогликемия
У пациентов с сахарным диабетом, получающих антидиабетические пероральные препараты или инсулин, в течение первого месяца лечения ингибиторами АКФ необходимо тщательно контролировать уровень сахара в крови.

Кашель
Во время лечения ингибиторами АКФ может возникнуть устойчивый, сухой, непродуктивный кашель, который проходит после прекращения терапии. Следует рассматривать это как часть дифференциальной диагностики кашля.

Хирургическая операция и анестезия
У пациентов, принимающих гипотензивные препараты, после обширных хи-рургических операций во время общей анестезии, эналаприл может блокиро-вать образование ангиотензина II, вторичное к компенсаторному высвобождению ренина. Если врач предполагает данный механизм артериальной гипотензии, лечение может быть направлено на увеличение объема циркулирующей крови.

Гиперкалиемия
Повышение уровня калия в плазме крови наблюдалось у некоторых пациен-тов, получавших ингибиторы АКФ, включая эналаприл. Факторы риска для развития гиперкалиемии включают почечную недостаточность, ухудшение функции почек, возраст (> 70 лет), сахарный диабет, промежуточные события, в частности, обезвоживание, острая сердечная недостаточность, метаболический ацидоз и одновременное применение калийсберегающих диуретиков (спиронолактон, эплеренона, триамтерен или амилорид), калиевых добавок и калий-содержащих заменителей соли, а также приём других препаратов, увеличивающих уровень калия в плазме крови (например, гепарин). Использование калиевых добавок или калийсодержащих заменителей соли или калийсберегающих диуретиков может привести к значительному увеличению уровня калия в плазме крови, особенно у пациентов с нарушенной функцией почек. Гиперкалиемия может обусловить возникновение серьезной, иногда фатальной аритмии. Если одновременное использование эналаприла с любым из вышеупомянутых агентов, будет сочтено целесообразным, то их следует применять с осто-рожностью и чаще контролировать уровень калия в плазме крови.

Литий
Комбинированное использование лития и эналаприла не рекомендуется.

Этнические различия
Как и другие ингибиторы ангиотензин-конвертирующего фермента, энала-прил менее эффективен в снижении артериального давления у темнокожих людей, чем у остальных, возможно, из-за более высокой распространенности статуса низкого ренина. Энап® содержит лактозу. Пациенты с редкими наследственными проблемами непереносимости галактозы, дефицита лактазы Лаппа или синдромом мальабсорбции глюкозы-галактозы не должны принимать этот препарат.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
При управлении автотранспортом или другими механизмами, следует учитывать вероятность возникновения головокружения и утомления.
Симптоматикалық гипотензия

Симптоматикалық гипотензия асқынбаған артериялық гипертензияны емдегенде сирек кездеседі, бірақ сұйықтық тапшылығы бар емделушілерде дамуы мүмкін (диуретиктік ем, тұзы шектелген емдәм, гемодиализ, іш өту немесе құсу). Бүйрек жеткіліксіздігімен астасқан немесе онсыз жүрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде симптоматикалық гипотензия пайда болады. Ол жоғары дозаларда ілмекті диуретиктер қабылдайтын ауырлау дәрежедегі жүрек жеткіліксіздігі, гипонатриемиясы немесе бүйрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде де пайда болады. Бұл емделушілерде эналаприл және/немесе диуретик дозасын өзгертуді және емделуді мұқият медициналық бақылаумен бастау қажет. Артериялық қысымның шамадан тыс төмендеуі миокард инфарктісіне немесе инсультке әкелетін стенокардиясы немесе цереброваскулярлы ауруы бар емделушілерді емдегенде осындай қауіпсіздік шараларын жүргізген жөн.

Артериялық гипотензия пайда болғанда емделушіні жатқан қалыпқа көшіріп, қажет болса, 0,9% натрий хлориді ерітіндісін көктамыр ішіне енгізу жолымен плазма көлемін ретке келтіру керек. Транзиторлы артериялық гипотензия әріқарай эналаприл қолдану үшін қарсы көрсетілім болып табылмайды. АҚ қалыптанғаннан кейін, әдетте, қосымша көлем енгізу арқасында, препараттың кейінгі дозаларын емделушілер жақсы көтере алады.

Артериялық қысымы қалыпты немесе төмен, жүрек жеткіліксіздігі бар кейбір емделушілерде эналаприл қолданған кезде артериялық қысымның қосымша төмендеуі болады. Мұндай әсер күтіледі, әрі әдетте, емдеуді тоқтатуға негіз болып саналмайды. Егер гипотензия симптоматикалық сипатта болса, міндетті түрде, диуретиктер және/немесе эналаприл дозасы азайтылады және/немесе қолдану тоқтатылады.

Аортальді және митральді клапан стенозы, гипертрофиялық кардиомиопатия
Барлық вазодилататорлар сияқты, АКФ тежегіштерін сол жақ қарыншасының шығару жолы тарылған емделушілерді емдегенде абайлап қолданып, кардиогенді шок және сол жақ қарынша шығару жолының гемодинамикалық маңызды тарылу жағдайларын болдырмау қажет.

Бүйрек қызметінің бұзылуы

Бүйрек қызметі бұзылған емделушілерде (креатинин клиренсі <1,33 мл/с) бастапқы дозаны креатинин клиренсіне қарай, сосын емдеуге болатын реакцияға орай таңдаған дұрыс.

Плазмадағы креатинин деңгейін және калий деңгейін ұдайы бақылау қажет.

Ауыр жүрек жеткіліксіздігі немесе, бүйрек артериясының стенозын қоса, жасырын түрдегі бүйрек аурулары бар емделушілерде эналаприлмен емделу кезінде бүйрек жеткіліксіздігі пайда болады. Бұл операциялық және тиісінше емдеуде, әдетте, қайтымды.

Көрінбейтін бүйрек аурулары бар, бірақ олар бұрыннан келе жатқан кейбір емделушілерде эналаприлді диуретиктермен бір мезгілде қабылдағаннан кейін қан плазмасындағы мочевина және креатинин деңгейлерінің мардымсыз әрі өткінші жоғарылауы туындады. Сондықтан АКФ тежегішінің дозасын азайту және/немесе диуретиктерді тоқтату қажет болуы мүмкін. Бұл жағдай жасырын түрдегі бүйрек артериясы стенозының туындауына түрткі болады.

Реноваскулярлы гипертензия
Бүйрек артерияларының екі жақты стенозы немесе жалғыз қызмет атқаратын бүйрек артериясының стенозы бар емделушілер АКФ тежегіштерімен ем қабылдаған кезде артериялық гипотензияның және бүйрек жеткіліксіздігінің жоғары даму қаупі бар. Қан плазмасындағы креатинин деңгейінің орташа өзгерістерінде ғана бүйрек қызметін жоғалтып алуға болады. Мұндай емделушілерге емді төмен дозалардан әрі дәрігердің мұқият қадағалауымен бастаған дұрыс; емдеу кезінде дозаны сақтықпен титрлеп, бүйрек қызметін бақылау қажет.

Бүйрек трансплантациясы
Тәжірибенің болмауына орай, эналаприлмен емдеу таяуда бүйрек трансплантациясы жасалған емделушілерге ұсынылмайды.

Бауыр жеткіліксіздігі
АКФ тежегіштерімен емдеу кезінде сирек жағдайларда холестатикалық сарғаюдан басталып, артынан бауырдың фульминантты некрозына дейін үдейтін, ал (кейде) өліммен аяқталатын синдромның дамуы мүмкін. Бұл синдромның даму механизмі түсініксіз. Егер АКФ тежегішін қабылдау кезінде сарғаю немесе бауыр ферменттері деңгейлерінің жоғарылауы болса, қабылданған препаратты дереу тоқтату керек, ал емделуші тиянақты қадағалауда болып, қажет болса, талапқа сай ем алуы тиіс.

Нейтропения және агранулоцитоз

АКФ тежегіштерін қабылдаған емделушілерде нейтропения/агранулоцитоз, тромбоцитопения және анемияның даму жағдайлары болды. Бүйрек қызметі қалыпты емделушілерде басқа асқынулар болмаған кезде нейтропения сирек дамиды.

Эналаприлді аллопуринол немесе прокаинамид, иммунодепрессанттармен бір мезгілде емделіп жүрген, сондай-ақ осы факторлар қосылған коллагеноздары (мысалы, жүйелі қызыл жегі, склеродермия) бар емделушілерде, әсіресе бүйрек қызметінің бұрыннан бар бұзылуларында өте үлкен сақтықпен қолдану қажет. Мұндай емделушілерде антибиотиктермен қарқынды ем қонбайтын ауыр жұқпалар дамуы мүмкін. Препарат тағайындалғанда қандағы лейкоциттер мөлшерін әлсін-әлсін бақылау ұсынылады. Емделушіге жұқпаның қандай да бір белгілері пайда болған жағдайда дереу дәрігерге қаралуы қажет екені жөнінде ескертілуі тиіс.

Жоғары сезімталдық және ангионевротикалық ісіну

Эналаприл қамтылатын АКФ тежегіштерін қабылдаған емделушілер арасында бет, аяқ-қол, ерін, тіл, дауыс саңылауы және/немесе көмейдің ангионевротикалық ісінуінің дамуы жөнінде сирек жағдайларда хабарланды. Ол емдеу барысындағы кез келген уақытта пайда болады. Мұндай жағдайда емдеуді тоқтатып, емделушіде белгілердің толық басылуын қамтамасыз ету үшін тиісті шаралар қабылдау қажет. Тіпті, тыныс алудың бұзылуынсыз, тілдің ісінуі ғана пайда болатын жағдайлардың өзінде емнің тиімділігі үшін жеткіліксіз болуы мүмкін гистаминге қарсы препараттармен және кортикостероидтармен емдегеннен кейін емделушінің ахуалын ұзақ уақыт қадағалау қажет болады. Өте сирек жағдайларда тілдің және көмейдің ісінулері кезінде өліммен аяқталу болды. Тіл, дауыс саңылауы немесе көмей ісінулері бар емделушілер, әсіресе, тыныс жолдарына операция жасатқан емделушілер тыныс алу жолдарының тарылуын сезінуі ықтимал. Егер тіл, дауыс саңылауы немесе көмейдің ісінуі тыныс жолдары тарылуының даму қатерін төндірсе, ең қысқа мерзімдерде шұғыл ем жүргізу - адреналин 1:1000 (0.3-0.5 мл) ерітіндісін тері астына енгізу және тыныс алу жолдарының өткізгіштігін қамтамасыз ету үшін шаралар қабылдау қажет.

АКФ тежегіштерін алған қара нәсілді емделушілерде Квинке ісінуі, хабарланғандай, қара нәсілді еместермен салыстырғанда, жиірек болды.

АКФ тежегіштерінің емімен байланыссыз Квинке ісінуін бұрын өткерген емделушілерде АКФ тежегіштерін қабылдау кезінде ангионевротикалық ісіну қаупі жоғары болады.

Жарғақты-қанатты десенсибилизация кезіндегі анафилактоидтық реакциялар
АКФ тежегіштерін ара немесе аса уымен десенсибилизациялау курсы кезінде алатын емделушілерде сирек жағдайларда өмірге қатер төндіретін анафилактоидтық реакциялар болуы мүмкін. Бұл реакциялардың дамуын әр десенсибилизация шарасы алдында АКФ тежегішін уақытша тоқтату арқылы болдырмауға болады.

ТТЛП аферезін жүргізу кезіндегі анафилактоидтық реакциялар
АКФ тежегіштерін декстран сульфатымен тығыздығы төмен липопротеиндерді (ТТЛП) аферездеу кезінде алатын емделушілерде сирек жағдайларда өмірге қатер төндіретін анафилактоидтық реакциялар болуы мүмкін. Бұл реакциялардың дамуын әр аферез шарасы алдында АКФ тежегішін уақытша тоқтату арқылы болдырмауға болады.

Гемодиализде жүрген емделушілер
Жоғары сезімталдықтың, анафилактоидтық реакцияның дамуы жөнінде полиакрилнитрилді жарғақшалар (AN 69) пайдаланылатын гемодиализде жүрген және АКФ тежегіштерін бір мезгілде қабылдаған емделушілер арасында хабарланды. Гемодиализ жүргізу қажет болғанда жарғақшалардың басқа типін пайдалану, әлде емделушіні гипертензияға қарсы агенттердің басқа класынан лайықты препарат қабылдауға көшіру керек.

Гипогликемия
Ішуге арналған диабетке қарсы препараттар немесе инсулин алатын қант диабеті бар емделушілерде АКФ тежегіштерімен емделген алғашқы айда қандағы қант деңгейін мұқият бақылау қажет.

Жөтел
АКФ тежегіштерімен емдеу кезінде тұрақтанған, құрғақ, өнімсіз жөтел болып, ол емді тоқтатқаннан кейін басылады. Мұны жөтелдің салыстырмалы диагностикасының бөлігі ретінде қарастыру керек.

Хирургиялық операция және анестезия
Гипотензиялық препараттар қабылдайтын емделушілерде жалпы жансыздандыру жасалған ауқымды хирургиялық операциялардан кейін эналаприл рениннің компенсаторлық босап шығуы салдарынан ангиотензин II түзілуін бөгеуі мүмкін. Егер дәрігер артериялық гипотензияның осы механизмін жорамалдаса, емдеуді айналымдағы қан көлемін молайтуға бағыттауға болады.

Гиперкалиемия
Эналаприл қамтылатын АКФ тежегіштерін алған кейбір емделушілерде қан плазмасындағы калий деңгейінің жоғарылауы байқалды. Гиперкалиемияны дамытатын қауіп факторларына бүйрек жеткіліксіздігі, бүйрек қызметінің нашарлауы, жас ерекшелігі (> 70 жас), қант диабеті, аралық оқиғалар, атап айтқанда, сусыздану, жедел жүрек жеткіліксіздігі, метаболикалық ацидоз және калий жинақтаушы диуретиктерді (спиронолактон, эплеренон, триамтерен немесе амилорид), калий қоспаларын және құрамында калий бар тұз алмастырғыштарды бір мезгілде қолдану, сондай-ақ қан плазмасында калий деңгейін арттыратын басқа препараттар (мысалы, гепарин) қабылдау жатады. Калий қоспаларын немесе құрамында калий бар тұз алмастырғыштар немесе калий жинақтаушы диуретиктер пайдалану, әсіресе, бүйрек қызметі бұзылған емделушілерде қан плазмасындағы калий деңгейінің едәуір артуына алып келеді. Гиперкалиемия күрделі, кейде өлім-жітімді аритмияның пайда болуына түрткі болады. Егер эналаприлді жоғарыда аталған агенттердің кез келгенімен бір мезгілде пайдалану мақсатқа сай болып есептелсе, онда оларды абайлап қолданып, қан плазмасындағы калий деңгейін жиірек тексеру керек.

Литий
Литий мен эналаприлді біріктіріп пайдалану ұсынылмайды.

Этникалық айырмашылықтар
Басқа да ангиотензин конвертирлеуші фермент тежегіштері сияқты, қалғандарына қарағанда, қара нәсілді адамдарда эналаприлдің артериялық қысымды төмендету тиімділігі аз, бұл төмен ренин статусының аса көп таралуынан болуы мүмкін. Энап® құрамында лактоза бар. Сирек тұқым қуалайтын галактоза көтере алмау, Лапп лактазаның тапшылық кінәраттары немесе глюкоза-галактоза мальабсорбциясы синдромы бар емделушілер осы препаратты қабылдамауы тиіс.

Дәрілік заттың көлік құралын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Автокөлікті немесе басқа механизмдерді басқарған кезде бас айналу және қажу ықтималдығын ескеру керек.

Дозировка и способ применения

Гипертензия
Начальная доза составляет от 5 мг до 20 мг, в зависимости от степени гипертензии и состояния пациента. Энап® следует принимать однократно в сутки. При легкой гипертензии, рекомендуемая начальная доза составляет от 5 мг до 10 мг в сутки. У пациентов с сильно активированной ренин-ангиотензин-альдостероновой системой (например, реноваскулярная гипертензия, дефицит соли и жидкости, сердечная недостаточность или тяжелая форма гипертензии) может произойти чрезмерное снижение артериального давления в начале лечения. Таким пациентам рекомендуется начальная доза 5 мг или менее, и начало лечения необходимо проводить под тщательным наблюдением врача. Предварительное лечение высокими дозами диуретиков может привести к дефициту жидкости и риску появления гипотензии, в начале терапии эналаприлом. Таким пациентам рекомендуется начальная доза 5 мг или менее. По возможности, терапию диуретиками следует прекратить за 2-3 дня до начала терапии эналаприлом. Во время лечения следует контролировать функцию почек и уровень калия в плазме крови. Обычная поддерживающая доза составляет 20 мг один раз в сутки. Максимальная доза составляет 40 мг в сутки.

Сердечная недостаточность/бессимптомная дисфункция левого желудочка

Начальная доза Энап® у пациентов с симптоматической сердечной недостаточностью или бессимптомной дисфункцией левого желудочка составляет 2,5 мг однократно в сутки. Первичный эффект препарата на артериальное давление следует тщательно контролировать.

При лечении сердечной недостаточности эналаприла малеат, обычно используется в комбинации с диуретиками и бета-блокаторами и, при необходимости, с сердечными гликозидами.

В случае отсутствия эффекта, или после соответствующей коррекции симпто-матической гипотензии, пациентам с сердечной недостаточностью после начала терапии, дозу следует постепенно увеличивать до обычной поддержи-вающей дозы 20 мг, которая назначается либо однократно, либо делится на два приема (в зависимости от переносимости препарата пациентом).

Такую коррекцию дозы рекомендуется проводить в течение 2-4 недель. Максимальная доза составляет 40 мг в сутки, назначаемая в два приема.

Рекомендуемая коррекция дозировок у пациентов с симптоматической сердечной недостаточностью или бессимптомной дисфункцией левого желудочка

Особые меры предосторожности следует соблюдать у пациентов с нару-шенной функцией почек и тех, кто принимает диуретики.

Как до, так и после начала лечения Энапом® следует проводить тщатель-ный контроль артериального давления и функций почек, поскольку имелись сообщения о развитии гипотензии и (гораздо реже) почечной недостаточности в результате приема препарата. У пациентов, получающих лечение диуретиками, дозу препарата следует уменьшить, по возможности, до начала лечения эналаприлом. Развитие гипотензии после начальной дозы эналаприла не означает, что гипотензия сохранится при длительном лечении эналаприлом, и не указывает на необходимость прекращения приема препарата. Во время лечения следует также контролировать содержание калия в плазме крови.

Дозировка при почечной недостаточности
У пациентов с почечной недостаточностью, интервал между приёмами эналаприла должен быть увеличен и / или уменьшена дозировка. Эналаприл подвергается диализу, коррекция дозировки в дни, когда диа-лиз не проводится, должна осуществляться в зависимости от уровня артериального давления.

Пожилые пациенты
Дозу назначают в соответствии с функцией почек у пожилых пациентов.

Доза препарата всегда корректируется в зависимости от состояния больного.
Гипертензия
Бастапқы доза, емделушінің ахуалына және гипертензия дәрежесіне қарай, 5 мг-ден 20 мг-ге дейін құрайды. Энап® тәулігіне бір рет қабылдану керек. Жеңіл гипертензияда ұсынылатын бастапқы дозасы тәулігіне 5 мг-ден 10 мг-ге дейін құрайды. Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесі күшті белсенділенген емделушілерде (мысалы, реноваскулярлы гипертензия, тұз және сұйықтық тапшылығы, жүрек жеткіліксіздігі немесе гипертензияның ауыр түрі) емнің басында артериялық қысым шамадан тыс төмендеп кетуі мүмкін. Мұндай емделушілерге бастапқы 5 мг немесе одан аз дозасы ұсынылады, ал емделуді дәрігердің мұқият қадағалауымен бастау қажет. Диуретиктердің жоғары дозаларымен алдын ала емделу эналаприлмен емдеу басталғанда сұйықтық тапшылығына және гипотензияның пайда болу қаупіне алып келеді. Мұндай емделушілерге бастапқы 5 мг немесе одан аз доза ұсынылады. Мүмкіндігінше, диуретиктермен емдеуді эналаприл емін бастағанша 2-3 күн бұрын тоқтату керек. Емделу кезінде бүйрек қызметін және қан плазмасындағы калий деңгейін бақылаған жөн. Әдеттегі демеуші дозасы тәулігіне бір рет 20 мг құрайды. Ең жоғары доза тәулігіне 40 мг құрайды.

Жүрек жеткіліксіздігі / сол жақ қарынша қызметінің белгісі білінбейтін бұзылуы

Бастапқы Энап® дозасы симптоматикалық жүрек жеткіліксіздігінде немесе сол жақ қарынша қызметінің белгісі білінбейтін бұзылуында тәулігіне бір рет 2,5 мг құрайды. Препараттың артериялық қысымға алғашқы әсер етуін мұқият қадағалау керек.

Жүрек жеткіліксіздігін емдегенде эналаприл малеатын, әдетте, диуретиктермен және бета-блокаторлармен, қажет болса, жүрек гликозидтерімен біріктіріп пайдаланады.

Әсері болмаған жағдайда немесе симптоматикалық гипотензияны тиісінше түзеткеннен кейін жүрек жеткіліксіздігі бар емделушілерге ем басталған соң дозаны әдеттегі 20 мг демеуші дозаға дейін біртіндеп арттырған жөн, ол не бір рет тағайындалады, не екі қабылдауға бөлінеді (емделушінің препаратты көтере алуына қарай).

Дозаны осылай реттеуді 2-4 апта ішінде жүргізу ұсынылады. Ең жоғары дозасы тәулігіне екі қабылдауға тағайындалатын 40 мг құрайды.

Симптоматикалық жүрек жеткіліксіздігі немесе сол жақ қарынша қызметінің белгісі білінбейтін бұзылуы бар емделушілерде ұсынылатын дозалануын реттеу

Бүйрек қызметі бұзылған және диуретиктер қабылдайтын емделушілерде ерекше сақтану шараларын қадағалау керек.

Энаппен® емдеуге дейін де, емдеуді бастағаннан кейін де артериялық қысым мен бүйрек қызметін мұқият бақылап отырған дұрыс, өйткені препарат қабылдау нәтижесінде гипотензияның және (аса сирек) бүйрек жеткіліксіздігінің дамуы жөнінде хабарламалар болды. Диуретиктермен ем алатын емделушілерде препарат дозасын, мүмкіндігінше, эналаприлмен емдеу басталғанша азайту керек. Бастапқы эналаприл дозасынан кейін гипотензияның дамуы гипотензияның эналаприлмен ұзақ уақыт емдегенде сақталатынын білдірмейді, әрі препарат қабылдауды тоқтату қажет екенін көрсетпейді. Емдеу кезінде қан плазмасындағы калий мөлшерін де бақылаған жөн.

Бүйрек жеткіліксіздігі кезінде дозалануы
Бүйрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде эналаприл қабылдаулар арасындағы аралық ұзартылуы және/немесе дозалау азайтылуы тиіс. Эналаприл диализге ұшырайды, дозалануы диализ жүргізілмейтін күндері артериялық қысым деңгейіне қарай реттелуі тиіс.

Егде жастағы емделушілер
Егде емделушілерде доза бүйрек қызметіне сәйкес тағайындалады.

Препарат дозасы үнемі науқастың ахуалына қарай реттеледі.

Взаимодействие с лекарствами

Калийсберегающие диуретики, пищевые добавки калия
Ингибиторы АКФ снижают потерю калия, вызываемую диуретиками . Применение калийсберегающих диуретиков (спиронолактон, триамтерен или амилорид), других препаратов, увеличивающих уровень калия в сыворотке крови (например, гепарин), калиевых добавок или калийсодержащих заменителей соли могут привести к гиперкалиемии. Такое одновременное применение, следовательно, не рекомендуется. При необходимости одновременного применения из-за гипокалиемии, их не-обходимо использовать с осторожностью, и с частым контролем уровня ка-лия в плазме крови.

Диуретики (тиазидные или петлевые диуретики)
Предварительное лечение высокими дозами диуретиков может привести к де-фициту жидкости и риску появления гипотензии, в начале терапии эналапри-лом. Гипотензивный эффект может быть снижен из-за прекращения приема диуретиков, увеличения потребления соли и жидкости, или начала терапии с низкой дозой эналаприла.

Другие антигипертензивные препараты
Одновременное применение этих препаратов может увеличить гипотензивное действие эналаприла. Одновременный прием с нитроглицерином, другими нитратами или другими вазодилататорами может привести к большему снижению артериального давления.

Литий
При совместном применении лития и ингибиторов АКФ сообщалось об обратимом повышение концентрации лития в плазме крови и токсичности. Одновременное применение с тиазидными диуретиками может привести к еще большему увеличению уровня лития и к риску токсичности лития. Одновременное применение этих препаратов не рекомендуется, но при необходимости, следует проводить тщательный мониторинг уровня лития в плазме.

Трициклические антидепрессанты и/или антипсихотические препараты и/или анестетики и/или наркотики
Одновременное применение определенных анестетиков, трициклических антидепрессантов и нейролептиков с ингибиторами АКФ может привести к дополнительному снижению артериального давления.

Нестероидные противовоспалительные препараты (НПВП)
Длительный прием НПВП может снизить антигипертензивное действие инги-биторов АКФ. НПВП (включая ингибиторы ЦОГ-2) и ингибиторы АКФ оказывают аддитивный эффект на увеличение уровня калия в плазме крови, что может привести к ухудшению функции почек. Этот эффект, как правило, обратим. В редких случаях, может возникнуть острая почечная недостаточность, особенно у пациентов с нарушенной функцией почек (пациенты пожилого возраста или пациенты с гиповолемией тяжелой формы, в том числе принимающие диуретики). Пациентов необходимо соответственно гидратировать и контролировать почечную функцию после начала и периодически в течение сопутствующей терапии.

Препараты золота
При одновременной терапии ингибиторами АКФ, включая эналаприл, и инъекциями препаратов золота (ауротиомалат натрия) в редких случаях сообщалось о нитритоидных реакциях (покраснение лица, тошнота, рвота и артериальная гипотензия).

Противодиабетические препараты
Эпидемиологические исследования показали, что одновременное применение ингибиторов АКФ и противодиабетических препаратов (инсулин, перо-ральные гипогликемические средства), может вызвать повышенный сахарос-нижающий эффект с риском развития гипогликемии. Это явление чаще наблюдается в течение первых недель комбинированного лечения и у пациентов с почечной недостаточностью.

Алкоголь
Алкоголь усиливает гипотензивное действие ингибиторов АКФ.

Симпатомиметики
Симпатомиметики могут снижать антигипертензивный эффект ингибиторов АКФ.

Ацетилсалициловая кислота, тромболитики и ß-блокаторы
Одновременное применение эналаприла с ацетилсалициловой кислотой (в кардиологических дозах), тромболитиками и бета-адреноблокаторами безо-пасно.
Калий жинақтаушы диуретиктер, тағамдық калий қоспалары
АКФ тежегіштері диуретиктерден болатын калийдің кемуін азайтады. Калий жинақтаушы диуретиктер (спиронолактон, триамтерен немесе амилорид), қан сарысуында калий деңгейін арттыратын басқа препараттар, (мысалы, гепарин), калий қоспаларын немесе құрамында калий бар тұз алмастырғыштар қолдану гиперкалиемияға алып келеді. Сондықтан да осы сипаттағы бір мезгілде қолдану ұсынылмайды. Гипокалиемияға орай бір мезгілде қолдану қажет болса, оларды абайлап, әрі қан плазмасындағы калий деңгейін жиі бақылаумен пайдалану қажет.

Диуретиктер (тиазидті немесе ілмекті диуретиктер)
Диуретиктердің жоғары дозаларымен алдын ала емделу, эналаприл емі басталғанда, сұйықтық тапшылығына және гипотензияның пайда болу қаупіне алып келеді. Гипотензиялық әсері диуретиктер қабылдауды тоқтатуға, тұз және сұйықтықты көп тұтынуға немесе эналаприллің төмен дозасымен емдеудің басталуына орай төмендеуі мүмкін.

Гипертензияға қарсы басқа препараттар
Осы препараттарды бір мезгілде қолдану эналаприлдің гипотензиялық әсерін арттырады. Нитроглицеринмен, басқа нитраттармен немесе басқа вазодилататорлармен бір мезгілде қабылдау артериялық қысымның көп түсіп кетуіне алып келеді.

Литий
Литий мен АКФ тежегіштерін бірге қолданғанда қан плазмасындағы литий концентрациясының қайтымды жоғарылауы және уыттылығы жөнінде хабарланды. Тиазидті диуретиктермен бір мезгілде қолдану литий деңгейінің одан да көп артуына және литиймен уыттану қаупіне әкеледі. Осы препараттарды бір мезгілде қолдану ұсынылмайды, бірақ, қажет болса, плазмадағы литий деңгейінің мұқият мониторингін жүргізген жөн.

Үш циклды антидепрессанттар және/немесе психозға қарсы препараттар және/немесе анестетиктер және/немесе есірткілер
Белгілі бір анестетиктер, үш циклды антидепрессанттар және нейролептиктерді АКФ тежегіштерімен бір мезгілде қолдану артериялық қысымның қосымша төмендеуіне әкеледі.

Қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП)
Ұзақ уақыт ҚҚСП қабылдау АКФ тежегіштерінің гипертензияға қарсы әсерін төмендетеді. ҚҚСП (ЦОГ-2 тежегіштерін қоса) және АКФ тежегіштері қан плазмасындағы калий деңгейінің артуына аддитивті әсерін көрсетеді, бұл бүйрек қызметін нашарлатады. Бұл әсер, әдетте, қайтымды. Сирек жағдайларда, әсіресе, бүйрек қызметі бұзылған емделушілерде (егде жастағы емделушілер немесе ауыр түрдегі гиповолемиясы бар, соның ішінде диуретиктер қабылдайтын емделушілер) жедел бүйрек жеткіліксіздігі пайда болады. Қатарлас емдеу басталғаннан кейін және емдеу кезінде әлсін-әлсін емделушілерді тиісінше гидратациялау және бүйрек қызметін бақылау қажет.

Алтын препараттары
Эналаприл қамтылатын АКФ тежегіштерімен және алтын препараттарының инъекцияларымен (натрий ауротиомалаты) бір мезгілде емдегенде сирек жағдайларда нитритоидты реакциялар (беттің қызаруы, жүрек айну, құсу және артериялық гипотензия) жөнінде хабарланды.

Диабетке қарсы препараттар
Эпидемиологиялық зерттеулер АКФ тежегіштерін және диабетке қарсы препараттарды (инсулин, ішуге арналған гипогликемиялық дәрілер) бір мезгілде қолдану гипогликемияның даму қаупімен қантты қатты төмендету әсерін туғызады. Бұл құбылыс біріктіріп емдеудің алғашқы апталары кезінде және бүйрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде жиі байқалады.

Алкоголь
Алкоголь АКФ тежегіштерінің гипотензиялық әсерін күшейтеді.

Симпатомиметиктер
Симпатомиметиктер АКФ тежегіштерінің гипертензияға қарсы әсерін азайтады. Ацетилсалицил қышқылы, тромболитиктер және ß-блокаторлар Эналаприлді ацетилсалицил қышқылымен (кардиологиялық дозаларда), тромболитиктермен және бета-адреноблокаторлармен бір мезгілде қолдану қауіпсіз.

Передозировка энапом в таблетках

Симптомы: выраженная артериальная гипотензия, начинающаяся приблизи-тельно через 6 ч после приема препарата, Симптомы, связанные с передозировкой, включают циркуляторный шок, электролитные нарушения, почечную недостаточность, гипервентиляцию, тахикардию, ощущение сердцебиения, брадикардию, головокружение, беспокойство и кашель.

Лечение: внутривенное вливание физиологического раствора. По возможно-сти, также можно рассмотреть лечение инфузией ангиотензина II и/или внутривенным введением катехоламинов. Необходимо принять меры для предотвращения всасывания препарата (например, индукция рвоты, промывание желудка, введение абсорбентов и натрия сульфата). Эналаприлат может быть удален из системного кровообращения с помощью гемодиализа (скорость выведения эналаприлата - 62 мл/мин). При резистентной к лечению брадикардии показана кардиостимулирующая терапия. Основные показатели состояния организма, концентрации электролитов и креатинина в плазме крови следует контролировать посто-янно.
Симптомдары: препарат қабылдағаннан кейін шамамен 6 сағаттан соң басталатын айқын артериялық гипотензия. Артық дозаланумен байланысты белгілерге айналымдық шок, электролиттік бұзылулар, бүйрек жеткіліксіздігі, асқын желдетілу, тахикардия, жүрек қағуын сезіну, брадикардия, бас айналу, мазасыздық және жөтелу жатады.

Емі: көктамыр ішіне физиологиялық ерітінді құю. Мүмкіндігінше, ангиотензин ІІ инфузиясымен емдеуді және/немесе көктамыр ішіне катехоламиндер енгізуді қарастыруға да болады. Препарат сіңуін болдырмау шараларын қабылдау қажет (мысалы, құстыру, асқазанды шаю, абсорбенттер мен натрий сульфатын енгізу). Эналаприлатты жүйелі қан айналымынан гемодиализ көмегімен шығаруға болады (эналаприлаттың шығарылу жылдамдығы - 62 мл/мин).

Емдеуге төзімді брадикардия кезінде кардиостимуляция емі көрсетілген. Организм жай-күйінің негізгі көрсеткіштерін, электролиттер концентрацияларын және қан плазмасындағы креатининді үнемі бақылауда ұстау керек.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Эналаприл быстро поглощается из желудочно-кишечного тракта, максимальная концентрация эналаприла в сыворотке крови наблюдается в течение 1 часа после приема. Степень поглощения составляет 60 % и не зависит от приема пищи. После всасывания, эналаприл быстро подвергается гидролизу с образованием активного вещества эналаприлата, мощного ингибитора ангиотензинконвертирующего фермента (АКФ). Максимальная концентрация эналаприлата в сыворотке крови наблюдается через 4 часа после приема эналаприла. Период эффективного полувыведения эналаприлата при курсовом применении препарата внутрь составляет 11 часов. У лиц с нормальной функцией почек равновесная концентрация эналаприлата достигается к 4 дню с начала приема эналаприла.

В диапазоне терапевтических доз связывание с белками плазмы крови – 60%. Выводится, преимущественно, через почки. Основными метаболитами, определяемыми в моче являются эналаприлат, составляющий приблизитель-но 40% дозы, и неизмененный эналаприл (около 20%).

При почечной недостаточности

Воздействия эналаприла и эналаприлата увеличиваются у пациентов с почеч-ной недостаточностью. У больных с легкой или умеренной почечной недостаточностью (клиренс креатинина от 0,6 до 1 мл / сек), равновесное состояние AUC (площадь под кривой "концентрация-время") эналаприлата примерно в два раза выше, чем у пациентов с нормальной функцией почек после приема дозировки 5 мг один раз в день. При тяжелых нарушениях функции почек (клиренс креатинина ≤ 0,5 мл / сек), AUC увеличивается примерно в 8 раз.

Эффективный период полувыведения эналаприлата продлевается на этом уровне почечной недостаточностью.

Эналаприл может быть выведен из системной циркуляции с помощью гемодиализа. Клиренс эналаприлата диализом составляет 1,03 мл /сек.
Эналаприл асқазан-ішек жолынан жылдам сіңіріледі, қан сарысуындағы эналаприлдің ең жоғары концентрациясы қабылдағаннан кейін 1 сағаттан соң байқалады. Сіңірілу дәрежесі 60% құрайды және ас ішуге байланысты емес. Сіңгеннен кейін, эналаприл ангиотензин конвертирлеуші ферменттің (АКФ) қуатты тежегіші болып табылатын белсенді зат - эналаприлаттың түзілуімен гидролизге ұшырайды. Қан сарысуындағы эналаприлаттың ең жоғары концентрациясы эналаприл қабылдағаннан кейін 4 сағаттан соң байқалады. Препаратты ішке курстық қолданғанда, эналаприлаттың тиімді жартылай шығарылу кезеңі 11 сағат құрайды. Бүйрек қызметі қалыпты тұлғаларда эналаприлат тепе-тең концентрациясына эналаприл қабылдағаннан бастап 4 күнге қарай жетеді.

Қан плазмасының ақуыздарымен байланысуы емдік дозалар ауқымында - 60%. Көбінесе бүйрек арқылы шығарылады. Несепте анықталатын негізгі метаболиттері шамамен дозаның 40%-ын құрайтын эналаприлат және өзгермеген эналаприл (20% жуық) болып табылады.

Бүйрек жеткіліксіздігінде

Эналаприл мен эналаприлаттың әсер етуі бүйрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде ұлғаяды. Жеңіл немесе орташа бүйрек жеткіліксіздігі бар науқастарда (креатинин клиренсі 0,6-дан 1 мл/сек дейін), эналаприлаттың тепе-тең AUC жағдайы («концентрация-уақыт» қисығы астындағы аудан) күніне бір рет 5 мг дозасын қабылдағаннан кейін бүйрек қызметі қалыпты емделушілердегіден шамамен екі есе жоғары. Бүйрек қызметінің ауыр бұзылуларында (креатинин клиренсі ≤ 0,5 мл/сек) AUC шамамен 8 есе ұлғаяды.

Эналаприлаттың тиімді жартылай шығарылу кезеңі осы деңгейінде бүйрек жеткіліксіздігінен ұзарады.

Эналаприл жүйелі айналымнан гемодиализ көмегімен шығарылады. Диализбен шығарылатын эналаприлат клиренсі 1,03 мл/сек құрайды.

Фармакодинамика

Энап® представляет собой соль малеиновой кислоты и эналаприла, производного двух аминокислот, L-аланина и L-пролина. Ангиотензинконвертирующим ферментом (АКФ) является пептидил дипептидаза, которая катализирует конверсию ангиотензина I в сосудосуживающую форму ангиотензина II. После поглощения, эналаприл гидролизуется с образованием эналаприлата, который ингибирует АКФ. Ингибирование АКФ приводит к снижению плазменного уровня ангиотензина II, который приводит к увеличению активности ренина в плаз-ме крови (из-за утраты механизма отрицательной обратной связи высвобождения ренина), и снижению секреции альдостерона. АКФ идентичен киназе II. Таким образом, эналаприл также может блокировать разрушение брадикинина - пептида, обладающего вазодилатирующим действием.

Несмотря на то, что Энап® снижает артериальное давление посредством подавления ренин-ангиотензин-альдостероновой системы, которая играет важную роль в регуляции артериального давления, препарат снижает артериальное давление даже у пациентов с низкорениновой артериальной гипертензией. Назначение Энапа® пациентам с артериальной гипертензией приводит к снижению артериального давления как в положении «стоя», так и в горизонтальном положении, без значимого увеличения частоты сердечных сокращений.

У некоторых пациентов достижение оптимального снижения артериального давления может потребовать нескольких недель терапии. Внезапная отмена терапии Энапом® не приводит к резкому повышению артериального давле-ния.

Эффективное ингибирование активности АКФ обычно развивается через 2-4 часа после однократного приема эналаприла внутрь. Начало гипотензивного действия обычно наступает в течение 1 часа, максимальный эффект снижения артериального давления наблюдается через 4-6 часов после приема пре-парата. Продолжительность действия зависит от дозы, но при использовании рекомендованных доз, гипотензивное действие и гемодинамические эффекты сохраняются в течение 24 часов.

У больных с первичной артериальной гипертензией, снижение артериаль-ного давления сопровождается снижением периферического артериального сопротивления с увеличением сердечного выброса и, практически, без изменений частоты сердечных сокращений. После введения эналаприла почечный кровоток увеличивается, но скорость клубочковой фильтрации остается неизменной. Признаков задержки натрия и воды не наблюдается. Однако, если до лечения у пациентов наблюдалась низкая величина клу-бочковой фильтрации, то она, как правило, увеличивается. После приема эналаприла у пациентов с диабетом, а также не страдающих диабетом, с заболеваниями почек, наблюдается снижение альбуминурии и экскреции с мочой IgG (иммуноглобулина) и общего белка мочи.

При комбинации с тиазидными диуретиками, эффект эналаприла по сниже-нию артериального давления становится более выраженным. Эналаприл может уменьшить или предотвратить развитие гипокалиемии, вызванной диуретиками. У пациентов с сердечной недостаточностью, получающие лечение с препаратами дигиталиса и диуретиками, лечение эналаприлом уменьшает периферическое сопротивление и артериальное давление. Сердечный выброс увеличивается, в то время как частота сердечных сокращений (как правило, выше у больных с сердечной недостаточностью) уменьшается. Легочное капиллярное давление снижается.

По рекомендациям Нью-Йоркской кардиологической ассоциации, лечение эналаприлом повышает устойчивость к физической нагрузке, уменьшает признаки и степень тяжести сердечной недостаточности, Эти эффекты продолжаются на протяжении длительной терапии Энапом®. У пациентов с легкой или умеренной сердечной недостаточностью, Энап® замедляет прогрессирующую сердечную дилатацию/расширение и недостаточность (снижение фракции выброса левого желудочка, конечного диастолического и систолического объемов и улучшение фракции выброса). У пациентов с дис-функцией левого желудочка, Энап® снижает риск основных ишемических событий, заболеваемость инфарктом миокарда и число госпитализаций из-за нестабильной стенокардии.

Энап® оказывает также благоприятный эффект на мозговое кровообращение у больных с гипертензией и хроническим заболеванием мозговых сосудов.
Энап® малеин қышқылының және екі амин қышқылы - L-аланин мен L-пролиннің туындысы болып табылатын эналаприлдің тұзы түрінде болады. Ангиотензин конвертирлеуші фермент (АКФ) - ангиотензин I конверсиясын тамыр тарылтатын ангиотензин II түріне катализдейтін пептидил дипептидаза. Сіңірілгеннен кейін, эналаприл АКФ тежейтін эналаприлаттың түзілуімен гидролизденеді. АКФ тежеліcі ангиотензин II плазмалық деңгейінің азаюына апарады, ол қан плазмасындағы ренин белсенділігінің ұлғаюына (рениннің босап шығуының теріс кері байланысы механизмінің жойылуына орай) және альдостерон сөлінісінің төмендеуіне әкеледі. АКФ II киназамен сәйкес келеді. Осылайша, эналаприл вазодилатациялаушы әсер иеленетін пептид - брадикининнің ыдырауын да бөгей алады.

Энаптың® артериялық қысымды реттеуде маңызды рөл атқаратын ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесін бәсеңдету арқылы артериялық қысымды төмендететініне қарамастан, препарат тіпті ренині төмен артериялық гипертензиясы бар емделушілерде де артериялық қысымды түсіреді. Артериялық гипертензиясы бар емделушілерге Энап® тағайындау «тұрған» қалыпта да, жатқан қалыпта да жүректің жиырылу жиілігінің елеулі артуынсыз артериялық қысымның түсіп кетуіне әкеледі.

Кейбір емделушілерде артериялық қысымды оңтайлы төмендетуге жету үшін бірнеше емдеу аптасы қажет болады. Энаппен® емдеуді кенет тоқтату артериялық қысымның күрт көтерілуіне әкелмейді.
АКФ белсенділігін тиімді тежеу, әдетте, эналаприлді бір рет ішке қабылдағаннан кейін 2-4 сағаттан соң дамиды. Гипотензиялық әсер ете бастауы, әдетте, 1 сағат ішінде болады, артериялық қысымды төмендетудің ең жоғары тиімділігі препарат қабылдағаннан кейін 4-6 сағаттан соң байқалады. Әсер ету ұзақтығы дозасына байланысты, бірақ ұсынылған дозаларды пайдаланғанда, гипотензиялық әсері мен гемодинамикалық тиімділіктері 24 сағат бойы сақталады.

Алғашқы артериялық гипертензиясы бар науқастарда артериялық қысымның түсіп кетуі жүрек лықсытуының ұлғаюымен әрі, іс жүзінде, жүректің жиырылу жиілігінің өзгеруінсіз шеткергі артериялық қарсыласудың төмендеуімен қатар жүреді. Эналаприл енгізгеннен кейін бүйрек қан ағымы ұлғаяды, бірақ шумақтық сүзілу жылдамдығы өзгеріссіз қалады. Натрийдің және судың іркілу белгілері байқалмайды. Дегенмен, егер емге дейін емделушілерде шумақтық сүзілудің төмен шамасы байқалса, онда ол әдетте ұлғаяды. Диабеті бар, сондай-ақ диабеттен зардап шекпеген, бүйрек аурулары бар емделушілерде эналаприл қабылдағаннан кейін альбуминурияның және несеппен IgG (иммуноглобулин) және несептің жалпы ақуызы шығарылуының төмендеуі байқалады.

Тиазидті диуретиктермен біріктіргенде эналаприлдің артериялық қысымды төмендету әсері айқын білінетін болады. Эналаприл диуретиктерден болатын гипокалиемияның дамуын азайтуы немесе болдырмауы мүмкін. Дигиталис препараттарымен және диуретиктермен ем алатын жүрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде эналаприлмен емдеу шеткергі қарсыласуды және артериялық қысымды азайтады. Жүректің жиырылу жиілігі азайған уақытта (әдетте, жүрек жеткіліксіздігі бар науқастарда жоғары) жүрек лықсытуы артады. Өкпеде қылтамырлық қысым төмендейді.

Нью-Йорк кардиологиялық қауымдастығының нұсқаулары бойынша, эналаприлмен емдеу дене жүктемесіне төзімділікті арттырады, жүрек жеткіліксіздігінің белгілері мен ауырлық дәрежесін азайтады. Бұл әсерлер Энаппен® ұзақ емдеу уақыты бойына жалғасады. Жеңіл немесе орташа жүрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде, Энап® үдемелі жүрек дилатациясын/кеңеюі мен жеткіліксіздігін баяулатады (сол жақ қарынша лықсыту фракциясының, соңғы диастола және систола көлемдерінің азаюы және лықсыту фракциясының жақсаруы). Сол жақ қарынша қызметі бұзылған емделушілерде Энап® негізгі ишемиялық оқиғалар қаупін, миокард инфарктісі ауруын және тұрақсыз стенокардия салдарынан ауруханаға жатулар санын азайтады.

Энап® гипертензиясы және ми қан тамырларының созылмалы ауруы бар науқастарда да ми қан айналымына қолайлы әсер көрсетеді.

Упаковка и форма выпуска

По 10 таблеток помещают в контурную ячейковую упаковку из пленки трех-слойной (ориентированный полиамид/алюминий/поливинилхлорид) и фольги алюминиевой. По 2 контурные ячейковые упаковки вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона.
10 таблеткадан үш қабатты үлбірден (нысаналанған полиамид/алюминий/поливинилхлорид) және алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамаға салады. 2 пішінді ұяшықты қаптамадан медицинада қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон пәшкеге салынады.